Talkshow M is gegroeid. Van der Linden was geduldig in een nagenoeg perfect item

Zeg literatuur en televisie en je hoort in gedachten de eerste klanken van de klaagzang: te weinig, te oppervlakkig, te laat. Deze week was echter een mooie week. Het begon maandag met een kleinigheid: in Nieuwsuur gaf Jeroen Wollaars per ongeluk vóór de officiële bekendmaking een megahint dat Rob van Essen de Libris Literatuurprijs had gewonnen.

De zes genomineerde boeken stonden voor hem op de presentatietafel. Vijf in ongeschonden staat, maar van De goede zoon stonden de pagina’s uiteen. Een gelezen boek, dat moest dan wel de winnaar zijn! Dat Wollaars het leeswerk niet aan zijn redactie had overgelaten, bleek ook in het interview.

Het literaire tv-hoogtepunt van de week was het item dat M wijdde aan Manon Uphoff en haar roman Vallen is als vliegen, die werd besproken in de ‘boekenclub’ van het programma. Geen makkelijk onderwerp – het boek gaat over seksueel misbruik – in een woensdaguitzending die werd gedomineerd door Ajaxkoorts.

Dat daartussenin een relevante en intieme gedachtewisseling mogelijk bleek, was knap van alle betrokkenen. Uphoff was open over de autobiografische wortels van het verhaal, maar hield het gesprek weg van de vraag hoe erg het wel niet voor haar was geweest. Verwijzend naar haar debuutjaar (1995) zei ze: „Ik heb in mijn persoonlijk leven en mijn schrijversleven mijn uiterste best gedaan om dit verhaal niet te delen. Ik heb gevochten om het niet te schrijven en dat gevecht heb ik verloren.”


Lees ook het interview van NRC met Manon Uphoff: ‘Met haar uithongering verwijderde mijn zus zich uit de
geschiedenis

Er ontspon zich een prachtig gesprek over hoe je tot zo’n vreselijk verleden te verhouden en er uiteindelijk literatuur van te maken. Van der Linden was geduldig en geconcentreerd en deed geen pogingen Uphoff naar het moeras van het sentiment te lokken.

De vragen die de lezers uit het boekenpanel daarna stelden, bleven niet hangen in voorspelbaarheid, maar waren relevant. Die over de rol van schaamte in het boek was zeer sterk. „Op elke pagina speelt schaamte wel een rol”, zei Uphoff. „Niet alleen de schaamte voor het misbruik, het wordt ook heel moeilijk om onbekommerd terug te denken aan het gezin waar je vandaan komt.”

Van der Linden was geduldig en geconcentreerd en deed geen pogingen Uphoff naar het moeras van het sentiment te lokken

Een nagenoeg perfect talkshowitem dus, wat laat zien hoezeer M – met uitgebreide redactie – in het tweede seizoen is gegroeid. (Dit is allemaal ook bedoeld om u dit weekend de geweldige boeken van Uphoff en Van Essen te laten kopen.)

En dan was er donderdag de merkwaardige en fascinerende documentaire Het voorval. Armando, en de mythe (NTR) van Sjors Swierstra en Roelof Jan Minneboo. Zij volgden de beeldend kunstenaar en schrijver in de laatste jaren voor zijn dood, bijna een jaar geleden. Het leverde fraaie beelden op van de werkende en vaak zeer knorrige Armando. Mooie citaten, zoals: „Ik heb niet zo veel gevoel. Geen aanleg.”

Vooral is er een mysterie. Want hoe zit het nou met het door Armando in een autobiografische bundel opgenomen verhaal waarin een tiener in de oorlog een Duitse soldaat doodsteekt? Was hij dat zelf en vormt de episode de kern van een oeuvre dat draait om het kwaad „waar mensen toe in staat zijn”? Of is het een verzinsel dat diende om de mythe van zijn kunstenaarschap te versterken?

De filmmakers vragen het keer op keer, op het naïeve af. Ze krijgen ontwijkende en meerduidige antwoorden – als het verhaal waar is, doet Armando zijn best om het niet te vertellen. Waarmee we terug zijn bij Uphoffs gevecht om een verhaal niet te vertellen. De verhalen verschillen hemelsbreed, zoals Armando en Uphoff heel andere schrijvers zijn. Het leverde ons deze week televisie op die méér dan de moeite waard was.

Source link
2019-05-10 06:54:36

nuno-show.nl

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: