Jana liet haar geaborteerde kind erkennen.. Maar bestaat Jana wel echt?

Jana liet haar geaborteerde kind erkennen.. Maar bestaat Jana wel echt?

Jana liet haar geaborteerde kind erkennen.. Maar bestaat Jana wel echt?

Hoe ze heet weet niemand, want Jana (zoals ze zichzelf noemt) blijft liever anoniem. Ooit onderging ze een abortus. En dat was naar. Nog naarder is het dat ze daarna spijt kreeg van de zwangerschapsonderbreking. Daar hoor je me verder niet over. Ik vind het vooral heel verdrietig dat iemand een leven lang lijdt onder een verkeerde beslissing.

Reden doet er niet toe

We wonen in een land waar we hebben afgesproken dat een vrouw die zwanger raakt het recht heeft om de zwangerschap te onderbreken. Wat voor reden die vrouw daarvoor heeft, doet voor buitenstaanders niet te zake. Of het nou gaat om de gevolgen van een verkrachting, een tiener die zelf nog niet droog achter de oren is of een zwaar gehandicapte foetus, het doet er niet toe. In het geval van Jana was de vader in kwestie met de noorderzon vertrokken en zag ze het niet zitten om het kind in haar eentje groot te brengen. Maar nogmaals, de reden is voor ons niet van belang. Het is alleen aan de vrouw zelf om die beslissing te nemen.

Lees ook: Staat Monique straks met haar zwerfkatten op straat?

Ik weet waar ik het over heb

En dat is een moeilijke. Voor iedereen die hier nou straks onder wil tikken: ‘Mens, je weet niet waar je het over hebt!’ – dat weet ik wel. Ik was 21 en zwanger van een jongen die ik nog maar net kende. We besloten samen er het beste van te maken en het kindje te laten komen. Dat leverde een bak ellende op. We moesten stoppen met studeren, werk zoeken, een uitzet bij elkaar zien te scharrelen en kregen verder van iedereen een bak stront over ons heen: we waren volstrekt onverantwoordelijk. Het zou ons nooit lukken en we vergooiden onze toekomst.

Wéér zwanger

Dat boden we allemaal het hoofd. Na 28 weken bleek de baby niet levensvatbaar. De bevalling werd opgewekt en er werd meteen een spiraaltje geplaatst. Twee maanden later was ik weer zwanger. Ik had net mijn studie weer opgepakt, de gekregen babyspullen weggedaan, mijn leven weer op de rails gekregen. Nog een keer die hele ellende ondergaan, kon ik niet aan. Ik heb dus allebei de situaties meegemaakt: een onverwacht kindje welkom geheten en een onverwacht kindje niet geboren laten worden.

Lees ook: Sjaans dochter is fitnessmodel: ’Ik ben supertrots op haar’

Geen spijt

Spijt heb ik nooit gehad. Ik denk dat ik onder die omstandigheden geen goede moeder was geweest. Vijf jaar later, toen mijn oudste zoon werd geboren, was ik dat wel. Althans, een redelijk goede. Hij zal er vast wel wat over te klagen hebben als je het hem vraagt.

Binnen vijf dagen

Terug naar Jana. Vorige week kwam ze in het nieuws omdat ze een rechtszaak was aangegaan: ze wilde dat haar geaborteerde kindje alsnog bijgeschreven wordt in het bevolkingsregister. Ik hoorde een interview met haar op Radio 1 en viel van mijn stoel. Om te beginnen beweerde ze dat ze niet lang genoeg bedenktijd had gekregen. Binnen vijf dagen had ze moeten beslissen over de dood of het leven van het kindje in haar buik.

Raar verhaal

Toen ik zelf mijn zwangerschap liet onderbreken, was ik zes weken in verwachting. De wettelijke termijn voor een abortus is 24 weken. Persoonlijk vind ik dat aan de lange kant, maar daar gaat het nu niet over. En de meeste artsen houden trouwens ook 22 weken aan. Ben je langer dan 16 dagen over tijd, dan geldt een wettelijke bedenktijd van 5 dagen. Die is er niet om je tot een beslissing te dwingen, maar juist om je een weloverwogen keuze te laten maken. Ben je er dan nog niet uit (en nog geen 24 weken zwanger), dan mag je er best langer over doen. Als Jana maar 5 dagen had voor ze wist wat ze moest doen, was ze dus 23 weken en 2 dagen in verwachting voor ze naar de abortuskliniek ging. Ik vind dat een raar verhaal.

Wie heeft het gedood?

En dan is er nog het morele dilemma waar ik mee worstel. Jana’s eis is toegewezen. Haar geaborteerde kind wordt bijgeschreven. Volgens mij heeft dat verregaande consequenties. Want bijgeschreven worden in het bevolkingsregister, is immers een erkenning van een bestaan. En dat bestaan is beëindigd. Door Jana in samenwerking met een abortusarts. Maakt dat hen dan niet tot kindermoordenaars? Ik bedoel: er was dus een kindje. En nu is het dood. Iemand is daar dan schuldig aan. Betekent dat nou dat iedere vrouw die, om welke reden dan ook, een zwangerschap af laat breken, ineens een strafbaar feit begaat? Willen we daar echt heen in Nederland?

Lees ook: ’Onze vader kwam om na een aanslag’

Ga direct naar de gevangenis

Stiekem denk ik dat Jana niet echt is, dat het een publiciteitsstunt is van een streng christelijke groepering die dan straks met die rechterlijke uitspraak in de hand, de tijd in ons land vijftig jaar of langer terug gaat draaien. Daar zijn ze immers al jaren op uit. Voor je het weet staan wij vrouwen weer met een kinderschare van hier tot Tokio blootsvoets achter het fornuis, zijn we ons stemrecht kwijt en moeten we stoppen met werken als we gaan trouwen. En als ze wel echt is, dan zie ik maar één route: ga direct naar de gevangenis, ga niet langs start. Je hebt je kind gedood. Dat zeg ik niet, dat zeg je zelf. Sterkte ermee!

Source link
2019-04-28 16:30:00

nuno-show.nl

error: Content is protected !!

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: