Roee Rosen heeft een kritisch oog voor bekrompenheid en racisme

Xenofobie – daar begint het mee. Agressie en angst tegenover vreemdelingen, intolerantie voor andersdenkenden, anders gekleurden, anders geaarden. Het is voor niemand makkelijk om in een land als Israël te leven, maar zeker niet voor een kunstenaar als Roee Rosen (1963), die een superkritisch oog heeft voor politieke en sociale misstanden en dat koppelt aan een rijke verbeeldingskracht. Rosen is filmmaker, tekenaar, schrijver en ook acteur. In die hoedanigheid gaat hij de strijd aan – soms als een hij, soms als een zij – tegen bekrompenheid, racisme dat wordt gelegitimeerd door wetgeving, en de in Israël allesdoordringende erfenis van de Holocaust. Soms is wat Roee doet ‘echt’, en dan ziet zijn werk er haast documentair uit, soms is alles fictie.

Het spel met schijn en werkelijkheid wordt door Rosen – zo is te zien op de overzichtstentoonstelling Poetry and Catharsis in Impakt in Utrecht – op een dwingende manier uitgevoerd, zo dwingend dat het soms haast niet om aan te zien is. Zo evolueert de film Tse (Out) uit 2010, groots geprojecteerd in de achterzaal van Impakt, van een huis-tuin-en keuken-interview met een jonge, ‘progressieve’ meesteres (een dom) en een jonge ‘conservatieve’ submissive tot een gewelddadig ritueel waarbij de sub wordt geketend, ontkleed en geslagen. De striemen, de bloedblaren op de billen – alles is zichtbaar, alles is écht, behalve de vervormde computerstem die uit de mond van de sub komt en die met de woorden spreekt van een xenofobe Israëlische politicus. Tse is van behoorlijk dik hout gezaagd.

Heel anders van toon is de film The Dust Channel (2016), die Rosen voor de laatste Documenta in Athene maakte. The Dust Channel is een serene operette (ja, dat kan) rondom een gele Dyson-stofzuiger. Ook hier is de grondtoon grimmig, want ook hier wordt de relatie gelegd tussen iets ogenschijnlijk simpels (het schoonmaken van het huis, de productie van een stofzuiger, de liefde voor de stofzuiger) en de politiek van uitstoting en opsluiting van immigranten in detentiekampen in de Negev-woestijn. The Dust Channel is echter veel minder letterlijk dan Tse – en komt juist daardoor harder aan.

Rosen is niet alleen filmmaker. En dat is een groot goed. In de voorruimte van Impakt zijn drie geweldige presentaties te zien rondom fictieve persoonlijkheden, gericht aan fictieve persoonlijkheden. Met prachtige, deels folkloristische en deels pornografische werken op papier – hier gekopieerd en opgehangen, maar ook samengebracht in precieuze boeken – gaat Rosen het gesprek aan met de kijker. Stel je voor dat je Hitlers maîtresse bent: je leeft, hebt lol en sterft als Eva Braun (Live and Die as Eva Braun – 1995-1997). Bedenk hoe hard de protesten in Israël klinken tegen het exposeren van zulke ‘onhygiënische’ kunst. Of stel dat je de mysterieuze vertaler bent van de Franse, pornografische surrealist Justine Frank die in 1943 in Tel-Aviv gestorven zou zijn. Stel dat jij die inmiddels ook gestorven vertaler bent en dat je in een zeldzaam filmfragment vertelt over een kunstenaar die Roee Rosen heet en die plagieert wat Justine Frank zoveel decennia terug zoveel beter deed (in Justine Frank & Two Women and a Man).

Wie gelooft wie nog? Wat is echt, wat is onecht? Het doet er niet toe volgens Rosen. Echt en onecht sluimert, broedt, doodt én verrijkt elkaar in dit werk en daarbuiten.

Source link
2019-05-09 12:05:30

nuno-show.nl

error: Content is protected !!

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: