Israël, hobbyproject van links en rechts

Na afloop van mijn vrijheidslezing over optimistisch Jodendom in Nederland, op 5 mei in Almere, verwachtte iedereen dat ik veel beledigende reacties zou krijgen. Die bleven uit. Mensen waren hartelijk, vriendelijk, soms kritisch, maar niemand werd onbetamelijk.

Wel klaagde een aantal mensen over het ontbreken van de rol van Israël in mijn verhaal. Niet in de laatste plaats omdat het geweld een dag eerder was opgelaaid. In aanloop naar het Eurovisiesongfestival, op 18 mei in Tel Aviv, besloot Hamas een grootscheepse raketaanval op Israël uit te voeren: 25 Palestijnse doden, 4 Israëlische doden. Het is telkens hetzelfde liedje. En een blijvende oplossing voor het conflict is in geen velden of wegen te bekennen.

Ik vond het zelf juist heel representatief dat Israël ontbrak in mijn lezing over antisemitisme. Mijn Hebreeuws gaat niet verder dan: “Ja, nee, goedemorgen, eet smakelijk, geprezen zijt gij eeuwigste, brood, wijn, welterusten”. Wij hadden niet zo veel met zionisme, of met Israël.

Het is dus ronduit kolderiek om een appeltje met mij te schillen over Israël. Natuurlijk is Israël geen willekeurig vakantieland voor mij, zoals Malta of Portugal, maar ik blijf toerist. Ik moet in de ondertiteling lezen wat premier Netanyahu zegt. Ik kijk hoe hij de Braziliaanse populistische president Bolsonaro rondleidt op de Tempelberg, Trump knuffelt, van corruptie wordt beschuldigd, blijft bouwen op de Westelijke Jordaanoever, de droom van vrede als een peuk uitdrukt onder zijn schoen.

Israël ontbreekt in mijn lezing omdat ik gewoon niet zie wat het met antisemitisme te maken heeft. Zelfs als mijn Israëlische vriendinnen die er wel wonen of opgroeiden, of als mensen die er hun dienstplicht uitvoerden, vragen krijgen of vereenzelvigd worden met de politiek van de regering, is dat ridicuul. Ik vraag mijn Turkse collega op de universiteit ook niet wat hij van de Armeense genocide vindt. Ik vraag mijn islamitische buren ook niet of zij menen dat homo’s stokslagen moeten krijgen, zoals de islamitische sultan van Brunei besloot.

Het enige antisemitisme waar ik wel eens mee te maken krijg, is de suggestie dat het ‘logisch’ is dat een verheviging van het conflict tussen Palestijnen en Israeli’s tot meer antisemitisme leidt.

Het helpt niet dat Israël blijvend gekoloniseerd wordt door buitenlandse meninkjes, provocaties en symboolpolitiek. Het conflict is een bijzonder hobbyproject van zowel rechts als links, van moslims en christenen, van PVV’ers en antifascisten, van Amerikaanse en Arabische leiders. Iedereen kan er een stukje van zijn identiteit in kwijt. En telkens wordt Israël gereduceerd tot een land van goed of kwaad: terwijl de één een eigen boycot instelt, rent de ander naar de winkel voor een fles Israëlische wijn. Je bent voor of tegen. Dat is een absurd idee: wie is er nou ‘voor’ of ‘tegen’ een heel land?

De realiteit is ingewikkeld. Zo zou ik zelf nog wel een keer terug naar Israël willen om de maandelijkse torahdienst Women of the Wall bij de Klaagmuur bij te wonen. Dat is niet zonder gevaar. De vrouwen worden fysiek geïntimideerd en getreiterd door ultra-orthodoxen.

De ironie wil dat ook in Jeruzalem Joden het risico lopen bespuugd te worden als ze een keppeltje dragen. Met de religieuze vrijheid is het dramatisch gesteld. En dat is maar één van de duizend problemen.

Ook aan Palestijnse zijde zijn er verhalen te vertellen die over méér dan alleen het conflict met Israël gaan. De bevolking van Gaza kwam een aantal maanden terug in opstand tegen Hamas, vanwege de ongelijkheid en de corruptie. Deze Gazaanse lente werd bloedig neergeslagen.

Zijn de misdaden van Israël tegen de Palestijnen een reden het songfestival te boycotten? Dat lijkt me niet. Zou dat de standaard worden, dan mogen onze muzikanten, sporters en diplomaten eigenlijk alleen nog in noordwest Europa optreden. Israël zal niet nalaten tijdens het festival een goed doordachte pr-show op te voeren. Maar ik hoop dat we daarnaast, door alle meereizende journalisten, ook een inkijkje krijgen in normaal Israël. Beelden van gewone mensen in Tel Aviv en Haïfa. Van fans, Arabische, Druzische en Joodse Israeli’s, jong en oud, homo’s en hetero’s. Geen ‘voor’ of ‘tegen’, maar eigenlijk best een gewoon divers land, met al zijn schoonheid en zijn lelijkheid, zijn conflicten en zijn misdaden.

Het bestaat, ongeacht of u ‘voor’ of ‘tegen’ bent.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Source link
2019-05-11 00:00:00

nuno-show.nl

error: Content is protected !!

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: