Gatverdamme, wat een raar etentje.. Of je bloed lust? Nou nee!

Ik word getagd in een bericht op Facebook. Ik ga de link hier niet delen. Echt, er zijn grenzen. Ik heb nooit eerder een toepassing gevonden voor het prachtige woord onbetamelijk. Maar nou heb ik hem, hoor!

Een of ander kunstenaarscollectief heeft namelijk bedacht dat het toch raar is dat wij mensen allerlei wezens nuttigen, maar niet bereid zijn stukjes van onszelf op te eten. En daarom organiseren ze een etentje.

Eet jezelf

En ik citeer: ‘Wie aan het diner deel wil nemen, krijgt een aantal opties: het (onder deskundige begeleiding) doneren van bloed, het met hars ontharen van een stuk huid of het nemen van een voetenbad in de fish spa. X heeft een menu ontwikkeld waarin deze en andere lichaamseigen stoffen een sleutelrol zullen spelen. Het eten van jezelf, en mogelijk disgenoten, is intiem op een manier die een zelfgekookte maaltijd van zelfgekweekte groente niet kan benaderen. Om juridische misverstanden te voorkomen kan X de bloedbereidingen alleen serveren aan deelnemers die zelf bloed hebben gedoneerd. Uiteraard staat het gasten wel vrij om van elkaars gerechten te proeven.’

Lees ook: Na het bezoek aan Auschwitz is voor mij helder wat we op 4 mei herdenken

Onpasselijk

Ik word er een beetje onpasselijk van (waarbij ‘een beetje’ een understatement is). Onbetamelijk; ik kan er geen beter woord voor vinden. Ik heb zo’n visioen van een hele club van Hannibal Lectors die aan een feestelijk gedekte tafel een beetje in elkaars bloedworst zit te prikken: ‘I do wish we had to time to chat, but I have an old friend for dinner’, om er maar even een filmcitaat uit Silence of the Lambs tegenaan te gooien.

Volgens de kunstenaars die de boel organiseren, is alles bedacht onder het motto: Waarom is het wel oké om andere wezens te consumeren, maar gaat iedereen op zijn achterste poten staan wanneer het om een stukje mens gaat? Waarom roept zelfconsumptie weerstand op?

Verbod op nagelbijten

Tja gut, wat kan ik daarover zeggen. Ik heb mijn kinderen zelfs het nagelbijten verboden. Net als in de neus peuteren. Mocht ik vroeger ook niet van mijn moeder. Je kunt ook te ver gaan in je behoefte om mensen met de neus op het feit te drukken dat we minder dierlijke producten zouden moeten eten. Of in je manische angst als kunstenaar niet onsterfelijk te zijn en dus iets neer te willen zetten waar nog lang over wordt nagepraat.

Tas van kat

Ik bedoel, we hebben eerder gekken gehad in deze categorie. Er was eens een mevrouw die van haar kat een handtas maakte en ooit zette iemand een blender met goudvissen op een expositie. Als je wilde, mocht je hem aanzetten. Allemaal onder de noemer: dit is kunst. Persoonlijk noem ik deze twee voorbeelden dierenmishandeling en het etentje (zie hierboven) walgelijk.

Lees ook: ’Mam, jij lijkt net een kerstboom’

Achteloos

Misschien wordt het ook wel helemaal niet echt georganiseerd, In dezelfde Facebook-aankondiging staat immers de zin: ‘Het eten van menselijke producten confronteert ons met de achteloze wijze waarop wij normaal gesproken dieren consumeren.’ Het zou dus zomaar een militante manier kunnen zijn om een veganistische levensstijl onder de aandacht te brengen.

Recalcitrant

Ik word daar persoonlijk heel recalcitrant van. Ik vind ook dat we minder vlees moeten eten. Ik kook de helft van de tijd vegetarisch en heb enthousiast meegedaan aan de Week zonder Vlees. Beter voor de gezondheid en beter voor de planeet. We kunnen best een avond zonder gehaktbal of varkenslapje. Maar bij dit soort acties vind ik het jammer dat ik geen grotere oven heb. Ik zou er vanavond nog een heel varken inschuiven.

Lees ook: ’Ik kreeg geen werk omdat ik een televisiekop had’

Agressief gedoe

Zo langzamerhand begin ik er bang voor te worden dat al dat agressieve gedoe van mensen die denken dat ze de wijsheid in pacht hebben met betrekking tot een verantwoord voedingspatroon, een averechts effect gaat hebben. Op mij wel in ieder geval. Ik word al maandenlang doodgegooid met vegetarische kookboeken, zelfs Jamie komt met een vegaboek, de vleesloze burgers vliegen me om de oren en Magnum schreeuwt van de daken dat ze een veganistisch ijsje hebben ontwikkeld (nee dank u, doet u mij de variant met slagroom maar!).

Stiekeme hamburger

Als je tegenwoordig een sigaret opsteekt, stijgt het schaamrood je naar de wangen (mislukt mens dat je bent!), bij een wijntje op het terras heb je de neiging tegen iedereen om je heen te zeggen: ‘Ik drink anders nooit hoor’. Gaan we nu toe naar de tijd waarin we een broodje hamburger stiekem achter een struik moeten gaan opeten (of liegen: ‘Nee joh, het is van bieten’)…

Ik krijg daar zo’n zin van in een flinke biefstuk. Van een koe dan, niet uit de billen van de buurman.

Source link
2019-05-04 11:30:00

nuno-show.nl

error: Content is protected !!

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: