Boef

Terwijl we van de wachtkamer naar mijn kamer lopen, zucht hij demonstratief door zijn neusgaten. J. is boos, heel boos.

„Waar-om?” vraagt hij me, zodra hij zit, met nadruk op elke lettergreep. „Waar-om moet ik altijd mijn consult vooraf betalen?” Ik begin uit te leggen dat als je een schuld hebt, groter dan…

„Omdat ik Maori ben”, zegt hij dan plechtig. Hij kijkt me in de ogen. „Geef het gewoon toe. Omdat ik Maori ben en hier zit met mijn ongeschoren baard, baseballpet en T-shirt. Als ik wit was geweest, met een net gestoomd pak, denk je echt dat iemand me dan zó zou behandelen?”

Die middag zit ik met mijn dochter te tekenen. Ze tekent een huis, een maan en sterren. Dan vraagt ze me hoe een boef eruitziet. En of ik er één kan tekenen, die door de nacht sluipt. Ik moet aan J. denken en zijn woedeaanval vanochtend. Het kostte me vijf minuten voordat hij leek te accepteren dat de richtlijnen die onze receptie volgt, echt niet gebaseerd zijn op ras of uiterlijk. Ik vertel mijn dochter dat er boeven zijn in alle soorten en maten, en dat ze geen specifiek uiterlijk hebben. Ze zucht, geërgerd over dit onduidelijke antwoord. Net als ze me haar potlood geeft, belt mijn partner in paniek. Hij vertelt me dat de caravan die we gisteren gekocht hebben helemaal geen douche blijkt te hebben, ook al had de verkoper gezegd dat we alleen maar een douchekop hoefden aan te sluiten. Hij is naar een caravanmonteur geweest, die bevestigde dat het spaanplaat van het badkamertje totaal ongeschikt is voor een douche, en dat er ook geen aansluiting zit. Een douche installeren zou duizenden dollars kosten. Mijn partner heeft de verkoper gebeld om tot een oplossing te komen, of de koop ongedaan te maken. Maar die zei dat we dan maar beter hadden moeten kijken. Ons geld krijgen we niet terug.

Ongelovig staar ik naar mijn telefoon. We wilden met de caravan wildkamperen, de kids zijn eeuwig modderig en we sporten veel. Wat moeten we met een caravan zonder douche?

Ik herinner me het gezellige Skypegesprek dat we vorige week hadden met de verkoper, een longarts uit Auckland met een grote villa en twee golden retrievers. We hebben hem inderdaad niet eens gevraagd de badkamer te laten zien. In kinderlijk enthousiasme en in blind vertrouwen hebben we 35.000 dollar overgemaakt om vervolgens pas naar Auckland te rijden om het ding op te halen. Hadden we dat ook gedaan als J. de verkoper was geweest?

Mijn dochter trekt aan mijn arm. „Je zou toch een boef tekenen, mam?” Ik pak het potlood en teken een mannetje in een net pak, voor een groot huis, met twee honden.

Omwille van de privacy van betrokkenen zijn herkenbare details aangepast.

Source link
2019-05-09 00:00:00

nuno-show.nl

error: Content is protected !!

This Area is Widget-Ready

You can place here any widget you want!

You can also display any layout saved in Divi Library.

Let’s try with contact form: